معمولاً، نسلها با سطوح فناوری رایانه و سرعتهای پردازش ارتباط دارند.

 

رایانه نسل اول تا اواسط دهه1950 وابسته به لامپهای خلأ و رله‌های الکتریکی بودند.

 

رایانه نسل دوم در اواخر دهه 1950 از ترانزیستورها به جای لامپهای خلأ استفاده کردند. این رایانه ها فضای کمتری نسبت به رایانه های پیشین اشغال می‌کردند، از نظر عملکرد سریعتر بودند، به تعمیر و نگهداری کمتری نیاز داشتند و سرانجام قابل اعتمادتر بودند.

 

رایانه نسل سوم در دهه 1960 و اوایل دهه 1970 از طریق مجتمع‌سازی در مقیاس کوچک (LSI) از  مدارهای مجتمع استفاده کردند. همراه با ماشینهای نسل سوم مفهوم خانواده، رایانه عرضه و معرفی شد و کاربران می‌توانستند به قدرت محاسباتی، گنجایش حافظه و توانایی جانبی بیشتری بدون تبدیلهای پر هزینه دست یابند. هر نسل با بهبود مناسبی از نظر کارایی، توانایی و کاهش قیمتها نسبت به نسل قبلی مشخص می‌شد.

 

رایانه نسل چهارم از اوایل دهه 1970 با مجتمع‌سازی در مقیاس خیلی بزرگ (VLSI) و کاربرد حافظه نیمه رسانا و نرم‌افزار پیشرفته به میدان آمد. رایانه این نسل جدا از سرعت زیاد و قدرت محاسباتی گسترده و چشمگیر از لحاظ کاربرد ریزپردازنده ، حافظه مجازی و تسهیلات پیشرفته ارتباطی و پایگاه داده شناخته ‌شدند. این رایانه ها نه تنها قدرتمند و جالب بودند، بلکه کاربرد آنها در کسب و کار به طور کلی امکانات و نیروهای بالقوه رشد را شتاب بخشید.